من تهران زندگی نمی کنم ، هیچ وقت هم دوست نداشتم تهران زندگی کنم . اما متروی تهران رو دوست دارم به خاطر سرعتش ، به خاطر از تو تاریکی رد شدنش ، به خاطر شلوغ بودن و نزدیک بودن آدما به همدیگه ، به خاطر صدای اون خانمی که می گه : ایستگاه بعدی ...


کلاً یکی دوبار بیشتر مترو سوار نشدم . آخرین بار سه سال پیش بود همین موقع ها . یه دلیل دیگه هم باعث شد تا من بیشتر به مترو علاقه مند بشم اونم دختر دست فروش مترو بود . دختر معروفی هم هست ، دانشجوئه . خیلی دوستش دارم ( به چشم خواهری البته) وقتی می شینه با آب و تاب از یک روز کاری توی مترو حرف می زنه . دلم می خواد یه لپ‌تاپ داشتم بهش هدیه می دادم که هرجا دلش خواست بشینه و وبلاگش رو آپ کنه تا مجبور نباشه به خاطر رفتن به کافی‌نت ایستگاه هفت تیر به همکاراش رو بندازه تا وسایلشو براش نگهدارن . می دونم هیچ وقت تو واگن های مردونه نمی ره اما دلم می خواد اگه یه وقتی اومدم تهران و رفتم مترو ، تو ایستگاه مترو ببینمش و تموم وسایلشو یه‌جا بخرم تا هم پول کافی‌نتش در‌بیاد هم دیگه وسیله ای نداشته باشه تا واسه رفتن به کافی‌نت نگرانش باشه .